بیکار بودم آمدم وبلاگ زدم.
گنجشکی بودم از گنجشکهای کامیکازه پشت دیوار زمان جا ماندم.چشم هایی از جنس ثانیه ها منتظرم می مانند.
در سال ۱۳۶۸ در روستایی که کوچه باغهایش پربود از صدای پچ پچ قاصدک  چشم باز کردم.با مردمانی زندگی می کنم که دهانشان بوی شیرین سلام میدهد و وحشت خداحافظی در خنده هاشان پنهان می شود .گاه گاهی از دستم در می رود و شعری می گویم ؛چیزی می نویسم.ثانیه ها به من می خندند ؛ من پشت دستم را داغ می کنم تا برایشان دیگر شعری نگویم درست شبیه یک شاعر