خیلی ساکت و بی صدا روی چارپایه ی چوبی اش نشسته است و دارد با رنگهایش ور می رود،یکبار قرمز و سبز را با هم می آمیزد و رنگی جدید می سازد و باری آبی را نیز به میان انها می برد و رنگی دیگر می آفریند،قلم موهایش را می نگرد و بهترینشان را بر می دارد ،قلم مویی کز موی خیال شاعران ساخته اند.نگاهی عمیق به صفحه ی سفید و پارچه ای بوم می اندازد،نه! خیال شاعران هم نقش است و همان خطوط سیاه نازکی است که نقاش بر بوم کشیده تا راهنمایی باشد برای راهپیمایی قلم در سیطره سفید بوم.
حال دیگز وقت عمل است و عمل در قلم است .قلم مو گاه تند و گاه کند بر سطح سفید بوم ضربه می زند و هر بار یادگاری از خود بر روی آن باقی می گذارد ،نمی دانم نقاش می کشد یا قلم مو ،یا شاید هم این بوم است که جواب عشق رنگین نقاش را با رنگ می دهد ،اول جز چند خط رنگی چیزی دستگیرت نمی شود اما نا گاه از میان بوم درختی سر بر می آورد و به دنبال آن گروهی از درختان در مقابل چشمت صف آرایی می کنند،آنقدر سریع اتفاق می افتد که حتی فرصت نداری بعدی را حدس بزنی،شاید نقاش هم نمی داند ،شاید فرصت اندیشیدن ندارد،آخر اشتیاق بوم و سعی قلم نقاش را به وجد آورده و فرصت را از او گرفته و شاید هر نقش کاری است بدیهی از او و قلم مو و بوم .
یواش یواش آسمان را هم می بینی، تکه های ابر به خوبی از آسمان متمایزند،کمی بعد می بینی که پایین بوم هم آسمانی دارد ولی اگر خوب توجه کنی در می یابی که این آب است که آبی از آسمان گرفته و بوته های نازک و نامنظم برنج بین آن روییده اند و اگر آن زنان دامن جمع کرده را ببینی حتما خواهی فهمید اینجا کجاست
.شالیزار است و موسم نشا.آنقدر خوب در آمده که هر لحظه منتظری یکی ار آن زنها کمرش را صاف کند،نگاهی به تو بیاندازد و بعد با گوشه ی رو سری عرق اشرا پاک کند و باز دوباره دولا شود و نشا بکارد، اما زهی خیال باطل که اینها همه رنگند و نقش،اما چه زیبا با پیکر بوم اخت گرفته اند.انگار از همان اول روی بوم بوده اند و اصلا همین طوری از کارخانه در آمده اند.
نقاش خوب بوم را نگاه می کند، چین بر پیشانی بلن افکارش می افکندو غرق در بوم می شود.تبسمی بر چهره اش می نشیند .انگار همان شده بود که می خواست.صدایی از درون رنگها و قلمها و بوم می آید و می خواند و نقاش گوش می سپارد"
نقاش عزیز
در دور نمای افقی رویایی
با توری ابرهای مهتاب اندود
بر قله ی قاف عزلت و استغنا
می بینمت از دور و صلا می دهمت... .
